solo

To sit, breathe, listen and accept to sink into my own silence again

Chutney

Onze gezamenlijke familie bijeenkomst voor de kerst, lukt het eindelijk om iedereen bij elkaar te krijgen, wordt verstoord door de vallende sneeuw. De wegen zijn onbegaanbaar. Hebben we eindelijk een witte kerst, zitten we die ieder voor zich te vieren, in plaats van met z’n allen aan de kerstdis aan te schuiven. Mijn koelkast staat vol met groente voor tien man. Tja wat te doen.
Chutney van paprika, ui en tomaat werd het. Die in potjes gestapeld in mijn werkruimte stonden te pronken. Koop mij! Samen met de jam van afgelopen jaar is alles binnen no time verkocht. Nu dus nieuwe ambachtelijke producten aanslepen om lekkerbekken zoet te houden

Ziek in de sneeuw

En toen werd het opeens stil, van binnen en van buiten. Geluiden dringen naar de achtergrond. De snelweg klinkt zowaar als een autoloze zondag. Het is inderdaad zondag en het sneeuwt. Grote vlokken gevolgd door kleine vlokken, wervelende vlokjes, hagelballetjes en natte vlokken. Onophoudelijk lang.
Het knerpt onder mijn schoenen. Ik zak vijf centimeter, knerp, in maagdelijk wit, knerp, nog vijf centimeter dieper, knerp. Overal verrijzen sneeuwpoppen compleet met wortelneuzen en sjaal. De takken van de bomen hangen  door, de bamboe rust bijna op de grond, zo zwaar beladen, we kruipen onder de stelen door. Rollen sneeuw tot ballen die niet meer te verroeren zijn.
Ondertussen voelt mijn keel als een scheermes. Al tien dagen slik ik me een ongeluk. Gember, salie, kamille, soep, gorgelen met zout water, het mag allemaal niet baten. Praten maakt het alleen maar erger, mijn stem daalt en heesheid is mijn deel, dus ik zwijg. Sjaal om mijn keel, koolbladeren eronder, dampbadje, heet bad, kruik mee onder de wol en zweten maar.
Ik zou lange winterwandelingen willen maken in de sneeuw, sleetje rijden en glijbanen creeëren, maar ik kom niet verder dan heen en weer naar de Bas, dan is de koek op. Ik kijk naar de sneeuw buiten, ziek binnen, niets aan te doen, uitzieken.

Yogi wordt wakker

Het is in een straat in Overschie. Op de Rotterdamse Rijweg nummer 15a. Waar decennia lang een slagersfamilie zich heeft opgehouden en op zaterdagmorgen een rij stond tot om de hoek, voor verse vleeswaren, net gedraaide worst en warme gehaktballen. De vleesgeur is al lang verdrongen door stof, verf, slijpsel en schoonmaakartikelen. Afgezien van wat kleine ongemakken herinnert alleen de totaal betegelde ruimte in de verte nog aan het oude ambacht. Er moet bijvoorbeeld nog wel wat schoongespoeld worden daarbinnen want de afvoer borrelt. Hopelijk drijft er niet ergens nog een vergeten oud lijk in de riolen. Brrr.
Dag na dag echter transformeert de ruimte. De brievenbus kleppert als een kind dat naar binnen wil. Kom maar. Ik vertaal het vrij naar alle mensen die binnen gaan komen op deze nieuwe plek. Mijn yogaruimte.

Idyllische jagersellende

Het kan zo mooi zijn. De grijs genevelde bomen, bewegende wolken die zich samenpakken om aangeraakt te worden, het wisselende licht na een zoveelste korte bui, glijdend over de glooiende akkers. Groenbemesters, hier en daar wat bloeiend koolzaad, jong graan dat zich een weg baant naar het licht. Een knorrende tractor uit het jaar 0, met een even oude boer die hier en daar wat opraapt van zijn erf. O wonderschoon Picardie, waar je wandelt alsof je de enige aardbewoner bent. Totdat je op de meest vreemde afgelegen plekken zwerfvuil tegenkomt. Alleen het bordje ‘stort hier’ ontbreekt nog.
Drie grote herten rennen plotseling links van ons over de heuvel, rechts van ons drijven mannen in groene pakken met geweren hun buit, bijgestaan door kwijlende honden die bloeddorstig ogen. In de greppel ligt een konijn, plat op haar buik, ze drukt zich nog platter en blijft onbeweeglijk: ‘Nee je ziet me niet’.
Een fazant loopt parmantig rond vlakbij een erf, ‘mag ik hier wonen, tijdelijk, totdat die knallende groene mannetjes weer in hun met modder besmeurde 4wheels zitten met de buit binnen’.
Eten ze die herten, konijnen, kwartels en fazanten allemaal op met kerst? Of is het jachtseizoen een macho sport, effe lekker knallen en jezelf op de borst slaan. O, lekker buiten in de natuur, stoere jongens, ferme knapen, kunnen ze wel, met z’n allen en een meute drijfhonden tegen dieren die zich niet kunnen verdedigen?

Raye sur Authie

Morgen vertek ik naar Raye sur Authie. Een klein dorpje in de Picardie.
Dat is indalen met een goed glas wijn voor de open haard en een boek.
De stilte opsnuiven en vervolgens wandelen zonder voorbijgangers. Grazen in de supermarché en terugkomen met kaas, stokbrood, zoutere boter, olijven, gamba’s en te dure groente. Struinen langs de krijtrotsen en verrast worden door archeologische vondsten.
Raye is naast de stilte, ook vuur stoken in de tuin, in de zwarte nacht sterren kijken, de uil horen roepen en vogels volgen. En vooral niets moeten, alleen maar zijn.

Kletskoppen 2

Kletskousen zijn het of kletskoppen?
Kinderen kookles geven is een ware uitdaging. Vandaag kreeg ik  voldoening in mijn werk. ‘Koken is leuk’ riep Maryem. ‘Waarom vind je koken leuk’ vroeg ik toen. ‘Omdat ik dacht dat we nepdingen gingen maken, maar alles is echt’.

Perensnoetje

Als je net zoals ik dol bent op zoet en op zoek bent naar gezonde toetjes, dan kun je vanaf nu je hart ophalen. Afgelopen weekend heb ik in Laren (GLD) in de Dojo van de Okido yoga een aantal keer gekookt, inclusief dessert. Deze toetjes zijn gemaakt zonder suiker en zonder zuivel en worden altijd dankbaar ontvangen.

Dit toetje is op basis van griesmeel gemaakt van (biologische)griesmeel met half water en half sojamelk. Een beetje zout en gezoet met cichoreistroop. Cichoreistroop is lekker zoet zonder de smaak van andere ingrediënten te veel te beïnvloeden. Als je zonder (witte) suiker wilt koken is de eerste stap vaak die naar honing, maar honing heeft een specifieke smaak.
Ook lekker ter vervanging van suiker en vrij neutraal is rijststroop.
De warme griesmeelpap schenk je in een kommetje. Ondertussen heb je stoofpeertjes gekookt samen met een kaneelstokje en steranijs. Een half gekookt peertje leg je op de griesmeelpap. vervolgens kook je het kookvocht van de peertjes verder in met citroenschil, appeldiksap en rijststroop. Het vocht bindt je met kuzu (medicinaal) of arrowroot (plantaardige bindmiddelen) Dan rooster je nog wat zwart sesamzaad en daarmee garneer je je toetje. Succes verzekerd.
Meer recepten, deze leren bereiden en proeven? Het kan allemaal.
Kijk op mijn website www.shinshin.nl

Kletskoppen

Koudwatervrees noemen ze dat. Een lege pagina waarop je iets kwijt wilt en dat moet dan meteen perfect zijn. Nou nee dus, daar wil ik vooral vanaf.

Deze hersenspinsels vertrouw ik doorgaans aan een dagboek, maar het wordt maar eens tijd om ze vrij te geven.

Die perfectie zit in de weg. Alsof 100% niet genoeg is. Nee we streven naar 200%. Dat is pas een uitdaging. Totdat blijkt dat 98% van de medemens ook genoegen kan nemen met 75% of zelfs 50% inzet wel oké vindt.

Waar komt dan die drang vandaan om tot beter, best te komen? Voor wie zit ik mijn best te doen en wat moet ik bewijzen? Zit ik nog steeds te wachten op het verlossende begrip en schouderklopje van een ouder? Ik moet zo langzamerhand toch beter weten. Of is het de papegaai op mijn schouder, een van de alterego’s die een woordje meespreken. Zodra je iets denkt gaat er een ander zich ermee bemoeien. Kletskoppen zijn het.

Meditatie heeft een doel. Niet om die kletskoppen het zwijgen op te leggen.
Gedachten komen en gaan. Kunst is om meester te worden over je denken.
Je denken zo te sturen dat het je vriend wordt en niet langer je vijand. Vriendjes worden met jezelf zodat je dat schouderklopje en de bevestiging niet langer nodig hebt van een ander, maar vol vertrouwen het leven omarmt. Zodat je niet langer afhankelijk bent van anderen voor goedkeuring, maar in vrijheid kan kiezen en genieten.